Kilka słów do Ewangelii…

Mt 9,36-10,8
Ten tekst bardzo często jest traktowany jako zachęta do modlitwy o powołania. Ale nie do końca, bo żniwiarze już są. Ten tekst jest do nas wszystkich, do ludzi kościoła, którzy już w nim jesteśmy ale zatrzymaliśmy się w miejscu. Takie pytanko na dziś. Czy stawiasz sobie stawiacie ambitne cele? Czy chcesz coś więcej czy chcesz trochę wyżej? Oczywiście każdy sobie może odpowiedzieć, że przecież Pan Bóg mnie kocha takiego jakim jestem i mnie nie odrzuci nawet gdy będę beznadziejny. Ale to się jedno z drugim nie kłóci, mało tego to się uzupełnia. Dlaczego? Bo tylko ktoś kto wie, że jest kochany w swoim aktualnym stanie jest zdolny w swojej wolności, w swojej umiejętności
ruszyć do czegoś dalej. Ludzie którzy nie maja poczucia tej miłości, myślą czasem, że jeśli zrobią coś większego, to będą kochani, ale niestety tak nie jest. My kiedy idziemy do tego co dalej próbując spełnić czyjeś oczekiwania… to jest to mordęga, bo my tego nie robimy dlatego, ze chcemy, nie robimy tego dlatego, że czujemy się kochani ale robimy to że chcemy sobie zasłużyć na miłość. To nie jest prawdziwe chrześcijaństwo. Chrześcijaństwo prawdziwe jest takim połączeniem tych dwóch rzeczy: nie stój w miejscu, ruszaj się, możesz zrobić wielkie rzeczy, bo Bóg cię kocha, a jednocześnie zdrowe chrześcijaństwo daje ci poczucie, że tu gdzie jesteś, taki jaki jesteś (nawet jeśli jesteś grzeszny i beznadziejny)- jesteś kochany i to zaprasza do pójścia dalej.